او تصـمـيم گـرفت عقرب را نجات دهد , اما عـقـرب انگشـت او را نـيـش زد.

 مرد باز هم سـعي کرد تا عـقرب را از آب بيرون بـياورد , اما عـقرب بار ديگر او را نيش زد .

 رهگذري او را ديد و پـرسيد:"براي چه عـقربي را که نيش مي زند , نجات مي دهي" .

مرد پاسخ داد:"اين طـبيعت عقرب است که نـيش بزند ولي طبيعت من اين است که عـشق بورزم

بی قـرارم ،  بی قـرار بـی قــرار      خــسـتــه ام از لـحـظـه هـای انــتــظـار

بی قــرار از ایــن سـکــوت بی دلــیــل        مـانــده ام  در بــاغ هــای  بـی بــهــار

بـا  تـو خـواهـم گـفـت ای مـعـنـای عـشـق     از شـکـوفـه از شکـوفـه چـشـمه سـار

بـا  تــو حــرفــی  دارم  از امــیـــد ها        از صــدای لــحــظــه هــای مــانــدگــار 

تــو  روانــی  پــاک تــر از  آب هـــا         ســـبــزتــر از بــاغ هــای بــی شــمــار

 زنـدگـی  یــعــنـی نــگــاهـی آشــنــا       یک ســـتــاره در شـــب بی انــتـهـا

زنـدگـی  شــیـریـن تـریـن احـسـاس تـوسـت        لــحــظــه نــزدیـکی دل بـا خــدا

زنـدگـی  یــک قــصــه ای در بــاوره           قـــایـــقـی در بــرکـه ای شـــنـــاوره

زنـدگـی   آزادی  پـــروانـــه ای                 در عــبــور از لــحــظــه هـای آخــره

زنـدگـی  کــــوچ کـــبـــوتـر تـا خـداس          قــطـره اشـکـی، لـحـظــه ناب دعـاس

زنـدگـی  حــس غــریــب بــغـضـی یـه          کــه تـو زنـدون صــدای بـی صــداس

بــاز یـک پــروانــه پــیــلـه می تــنــه          زنــدگـی  ســهــم تــو و ســهــم مـنـه

لــحــظــه پـــرواز کــردن می رســـه           آخـــر قــصــه هــمــیــشــه روشــنــه

 چــه کـسـی سـاز غـم انـگـیـز جـدایـی را زد

و فـرو رفـت بـه خـشـم ، طـبـل تـنـهـایـی را ؟

مـثـل بـی تــابـی یــک شــاخــه بــه نــور

چـه کـسـی بـود کـه پـنـداشـت، هــر کـه از راه رســیـد

بـی اشـارات گــل عــشــق ، می تــوانـد بــنــوازد نـت تــنـهـایـی را؟

مـن دلـم بــیـدار اســت ، و گـمـانــم ایــنـســت کــه دلــم تــنـهـا نـیـســت

 و بـه قـول سهـراب :  " دســت جـادویـی شـب در به روی مـن و غـم می بـنـدد

 می کــنـم هــر چــه تـلاش او به مــن می خــنـدد !"

گــریــه کــنــم یــا نـکــنــم

قــصـه بـه انـتـهـا رسـیـد گـریـه کـنـم بـا نـکـنـم آخـر مـاجـرا رسـیـد

بــعــد از تــو بـا مـن چـه کـنـم بـا مـن بـی پـنـاه مـن

کـجـای شـب پـنـهـان شـوم کـجـای ایـن عــاشـق شـکـن

تـو مـیـروی و جـان مـن گـوره تـرنـم می شـود

خــورشــیــدکـی  کـه  داشــتــنــش در شــب مــن گــم می شــود

 چـیـزی نـگـو بـه ایــیـنـه،  بـا رازقـی حـرفـی نـزن بــرای بار آخــریــن

 تــنــهــا ، تــنــهـا نـگــاهـی کــن بـه مــن

گــریــه کــنــم یــا نــکــنــم

آخــر مــاجــرا رســیــد گــریـه کــنـم یــا نـکــنـم قـصـه بـه انــتـهــا رســیــد.

 خـیـلی سـخـت است وقتی هـمه کـنـارت باشـنـد و باز احساس تـنهـایی کـنی.

وقـتـی عـاشــق باشی و هـیـچ کـس از دل عـاشـقـت بـاخـبـر نـبـاشـد .

وقـتـی لـبخـند می زنی و تـوی دل گـریـانی . وقتی تـو خـبـر داری و هـیچ کس نمی دانـد .

وقـتی بـه زبـان دیـگـران حـرف می زنـی ولی کـــســی نمی فــهـمـد .

 وقــتـی فــریــاد می زنــی و کـــســـی صـــدایـــت را نــمی شــــنــود .

 وقــتـی تــمــــام درهــــا بــه رویــت بـــســتــه اســت...

 آن گـاه دسـتـهــایــت را بـه ســوی آســمـان بــلـنــد می کــنــی

و از اعـمـاق قــلــب تــنـهـا و عـاشــق و گــریــانــت بـانـگ بـرمی آوری کـه:

 « ای خـدای بـزرگ دوسـتـت دارم!» و حـس می کـنی کـه دیگر تـنـها نخـواهی مـانـد.

سـر آغـاز این وبــلاگ با شــعـــری از دوســت بـسـیـار نـازنـیـنـم 

 دلــتــنــگــی

تـــو ایـــن شـــلـــوغـــی صـــدا گـــفــتــم خـــدا خـــدا خــــدا

حال و روزم بـــبــیـــن کــه مــن شـــدم عــیـن غـریــبـه هـا

ســـرم یــه کـــم درد مـــیـــکــنــه دـلـم شـــده هـمـش عـزا

یــه روز خــوش نـــدیـــده ام از روزی کــه شـــدم جــلی

هــــفــتــه بـــرام شـــده یـه مـاه نــمـیـگـذره این روز ما

بـــزرگـــم و بـــزرگــــم هــــمـــیـــــن شــــــــــده درد مـا

کــاشــکی کــه مــن یــه بـــچــه بــــودم تـوی این روزا

بـــچـــه بـــــودم بــیـــخــیـال تـــو خـــونه و کــوچــه ها

وقــــتــی یــه دردی دارم هـــمـش تــو فـکــر و خـیـالـم

دردده مــیـــشــه ســوهـان و مــیـســـایـه جــون ما رو

یلدا ۸۷  ۱۰/۱۰ شب